سفارش تبلیغ
صبا
دو آزمندند که سیر نشوند . آن که علم آموزد ، و آن که مال اندوزد . [نهج البلاغه]
 
یکشنبه 96 مرداد 1 , ساعت 3:19 عصر

گندمزار

1-

یادت

گندمزار وسیعی است

قد می کشد در من

در این روزهای مه آلود


***

2-

می توانم

قلبم را

فراموش کنم

ساکنانش را هرگز*

 

*پ.ن:متاسفانه کپی برداری ها وسرقت های ادبی خیلی زیاد شده.نمونه اش همین چند سطر بالا ست که بسیاری به نام خود ثبت کرده اند


یکشنبه 94 دی 6 , ساعت 11:36 عصر

 

-http://persian-star.net/1393/5/1/Moon/23.jpg

1-
همراه ماه


از راه می رسی


انبوه ستاره ها


به آینه ها


سلام می کنند


باران


آغاز می شود


2 -

کنارم باش گاهی


آی


ماه بالا سر !



3-
دست هایم را بگیر


برف می بارد


در پایان راه

 

4-

یادت


گندمزار وسیعی است


قد  می کشد در من


در این روزهای مه آلود

 

5-

نفس هایم را


جانم را


به تو می دهم


چشم هایم را نه


می خواهم


تماشایت کنم


در سپیده دم بارانی

 

6-

به احترام تو


آسمان


تا زانوان نقره ایش


خم می شود


می آیی


تقویم ها فقط


اردیبهشت خواهند داشت


تا ابد



پنج شنبه 94 اردیبهشت 10 , ساعت 9:34 عصر

https://encrypted-tbn1.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcRl9ydWsCvLi-4y3VWMQ48m8j80V0BTUZ--TmH22buhId76Yq18Jw

 

* برای پدرم که در سپیدی زمستان رفت


می بوسم

شانه هایت را

که تکیه گاه زمین بود

دست هایت را

که بوی خاک می داد 

بوی گندم

و زخم هایت را

که تقویم مظلومیت انسان بود

تقویم دردمندی تاریخ

از تو بنویسم

حکایتی می شود

حکایتی

بهار که می آمد

آرام ، آرام

پلک جوانه ها را

باز می کردی

و خوشه های سبز

خوشه های طلایی

قامت می بستند پشت سرت

همیشه

پیشنماز مزرعه بودی

امام گندمزار

و سجاده و مهر

نیمی از سرمایه ات بود

چه شب هایی !

 همسفر بودی با ماه

و آوازهای آبی حبله رود را

با لهجه ی مهربان ایل

تا سپیده دم

تلاوت می کردی

دور دست ترین ستاره ها

چشم انداز تو بود ...

امّا

آسمان من

از جایی آغاز می شد

که تو ایستاده بودی ...

 

از توگفتن

همیشه

غنچه های انار را

در دفترچه های مشقم

می شکفت

اما امروز

واژه هایم

بی حس شده اند

یخ زده اند

زمستان

جای تو

تکیه داده است

به پشتی ایوان روبه رو

خدا حافظ

ای گرمی لحظه های سلام

خدا حافظ ...




 

 


سه شنبه 93 دی 16 , ساعت 2:10 صبح

http://www.abipic.com/wp-content/uploads/2011/12/lonely-trees12.jpg

* تنهایی

دوستانم

چهارهزار قلّه اند

چهار هزار باغ سیب

چهار هزار ...

درچهار هزار آبادی


یارانم

آفتاب سپیده دمند


امّا

آن که

همچنان در باران

با من قدم می زند

آن که

همسفره ام می شود

شب ها

برایم حافظ می خواند

با مژه های بلندش

سبد ، سبد

ستاره می چیند

و خدا را

تفسیر می کند

آن که

گاهی پنجره ی فولاد

گاهی زاینده رود را

به خانه ام می آورد ،

بهار که می رسد

مرا به تماشای شکوفه های گیلاس می برد

و زیر درخت توت

چای،تعارف می کند

و مهر که می آید

نگاهم را

به نیمکت ها می دوزد

تنهایی است

تنهایی ...


چقدر دوست دارم

انگشتر خورشید را

برایش بخرم

 

دوستانم امّا

چهار هزار باغ سیب

چهار هزار گندمزارند

در چهار هزار آبادی

 

 

 

 



لیست کل یادداشت های این وبلاگ