سفارش تبلیغ
صبا
بارالها! به عزّت و جلالت سوگند، چنان تو را دوست دارم که شیرینی آن، در دلم استوار گشته است . هرگز جان های کسانی که تو را به یگانگی می پرستند، به این باور نمی رسند که تو دوستانت را دشمن می داری. [امام علی علیه السلام ـ در نیایشش ـ]
 
دوشنبه 94 شهریور 30 , ساعت 12:1 عصر

مدرسه ای خواهم ساخت

 

*مدرسه ای خواهم ساخت         هر چند ناقابل تقدیم به جامعه فرهنگی کشور به مناسبت آمدن مهر

بر دروازه ی وجودم 

پرچمی خواهم افراشت

در سه رنگ

رنگ عاطفه ، رنگ ایمان ،

                             و رنگ برادری

مدرسه ای خواهم ساخت

در محله ی عشق، خیابان عقیده ، کوچه ی مهربانی

با سقفی از خورشید

آجرهایش ، ســــتاره

ملاتش، روشنـــــایی

در باغچه هایش

محبت خواهم کاشت

ودر گلدان هایش

                         لبخند

     * *  *

مدرسه ای خواهم ساخت

دیوار هایش از شعر

باکلاسی که بوی خدا بدهد

در هایش به سوی بیداری 

و پنجره هایش 

به بی نهایت

                  باز شود 

تخته هایش

سیاه نباشد 

نیمکت هایش

گرمای دوستی بدهد

و زنگش را

نسیم بنوازد

آنگاه من

 خدا را به کلاس خواهم برد

 وعلی را

ونهج البلاغه را

وکتابی که درآن

شعر رهایی ،شعر تسلیم

و شعر مقاومتش را

خدا سروده باشد

وقلمی از نور

که سپید بنویسد و سپیده بیافریند

وشلاقی از برگ های سرخ شقایق

ومعلمانی از عصاره ی آفتاب

وشاگردانی از گل آفتاب گردان

با تن پوشی از عفت و نور

که تاریکی را به تمسخر بگیرند

و ریسمان های وسوسه ،

ریسمان های شیطان را

                             پاره کنند

کلاس اول : کلاس گل ها، گل های بی زوال

کلاس دوم : کلاس سرو ها ، سرو های بی تکبر

کلاس سوم: کلاس کوه ها ، کوه هایی که

بار امانت را هم به دوش بکشند 

و کلاس چهارم : ...

        *  *  *

مدرسه ای خواهم ساخت

لبریز از شور و شعور

پر از سرود عطوفت

مالامال از اندیشه های بلند

...

جغرافیایی خواهم آموخت

از سرزمین های یکرنگی وخلوص

تاریخی که، حقیقت بر زبانش باشد

وهندسه ای که ،همه ی خط هایش ،

                                      راست باشد ...

طو فان خشم را خواهم راند

وابرهای تبعیض را

من با نسیم پیمان خواهم بست

تاروح رویش وپرواز را

در پنجره های مدرسه ام بدمد

من وشاگردانم

دروازه های شب را

خواهیم بست

وخورشید را

درآینه سجاده مان

دوبرابر خواهیم کرد

شاید

آسمان هم

روزی در کلاسمان نزول کند

من و شاگردانم

شاید

روزی بر بال نور بنشینیم

وقفس خاک را

ترک کنیم *                      فروردین 1370

 

.ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

* با سلام ؛ این شعر در سال 70 رتبه اول شعر فرهنگیان کشور را کسب کرده است (با عرض پوزش از این تعریف و توضیح)


یکشنبه 93 اردیبهشت 14 , ساعت 1:32 صبح

 

مدرسه ای خواهم ساخت

 

*مدرسه ای خواهم ساخت    تقدیم به جامعه فرهنگیان کشور به مناسبت روز و هفته معلم

بر دروازه ی وجودم 

پرچمی خواهم افراشت

در سه رنگ

رنگ عاطفه ، رنگ ایمان ،

                             و رنگ برادری

مدرسه ای خواهم ساخت

در محله ی عشق، خیابان عقیده ، کوچه ی مهربانی

با سقفی از خورشید

آجرهایش ، ســــتاره

ملاتش، روشنـــــایی

در باغچه هایش

محبت خواهم کاشت

ودر گلدان هایش

                         لبخند

     * *  *

مدرسه ای خواهم ساخت

دیوار هایش از شعر

باکلاسی که بوی خدا بدهد

در هایش به سوی بیداری 

و پنجره هایش 

به بی نهایت

                  باز شود 

تخته هایش

سیاه نباشد 

نیمکت هایش

گرمای دوستی بدهد

و زنگش را

نسیم بنوازد

آنگاه من

 خدا را به کلاس خواهم برد

 وعلی را

ونهج البلاغه را

وکتابی که درآن

شعر رهایی ،شعر تسلیم

و شعر مقاومتش را

خدا سروده باشد

وقلمی از نور

که سپید بنویسد و سپیده بیافریند

وشلاقی از برگ های سرخ شقایق

ومعلمانی از عصاره ی آفتاب

وشاگردانی از گل آفتاب گردان

با تن پوشی از عفت و نور

که تاریکی را به تمسخر بگیرند

و ریسمان های وسوسه ،

ریسمان های شیطان را

                             پاره کنند

کلاس اول : کلاس گل ها، گل های بی زوال

کلاس دوم : کلاس سرو ها ، سرو های بی تکبر

کلاس سوم: کلاس کوه ها ، کوه هایی که

بار امانت را هم به دوش بکشند 

و کلاس چهارم : ...

        *  *  *

مدرسه ای خواهم ساخت

لبریز از شور و شعور

پر از سرود عطوفت

مالامال از اندیشه های بلند

...

جغرافیایی خواهم آموخت

از سرزمین های یکرنگی وخلوص

تاریخی که، حقیقت بر زبانش باشد

وهندسه ای که ،همه ی خط هایش ،

                                      راست باشد ...

طو فان خشم را خواهم راند

وابرهای تبعیض را

من با نسیم پیمان خواهم بست

تاروح رویش وپرواز را

در پنجره های مدرسه ام بدمد

من وشاگردانم

دروازه های شب را

خواهیم بست

وخورشید را

درآینه سجاده مان

دوبرابر خواهیم کرد

شاید

آسمان هم

روزی در کلاسمان نزول کند

من و شاگردانم

شاید

روزی بر بال نور بنشینیم

وقفس خاک را

ترک کنیم 1

 

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

1- این شعر را در اردیبهشت 1370 به مناسبت روز معلم سرودم و به همکاران فرهنگیم تقدیم نمودم. با سپاس _ ف . قاسمی


پنج شنبه 89 اردیبهشت 2 , ساعت 12:33 صبح

مدرسه ای خواهم ساخت    تقدیم به جامعه فرهنگیان کشور

بر دروازه ی وجودم 

پرچمی خواهم افراشت

در سه رنگ

رنگ عاطفه ، رنگ ایمان ،

                             و رنگ برادری

مدرسه ای خواهم ساخت

در محله ی عشق، خیابان عقیده ، کوچه ی مهربانی

با سقفی از خورشید

آجرهایش ، ســــتاره

ملاتش، روشنـــــایی

در باغچه هایش

گل محبت خواهم کاشت

ودر گلدان هایش

                         لبخند

     * *  *

مدرسه ای خواهم ساخت

دیوار هایش از شعر

باکلاسی که بوی خدا بدهد

در هایش به سوی بیداری 

و پنجره هایش 

به بی نهایت

                  باز شود 

تخته هایش

سیاه نباشد 

نیمکت هایش

گرمای دوستی بدهد

و زنگش را

نسیم بنوازد

آنگاه من

 خدا را به کلاس خواهم برد

 وعلی را

ونهج البلاغه را

وکتابی که درآن

شعر رهایی ،شعر تسلیم

و شعر مقاومتش را

خدا سروده باشد

وقلمی از نور

که سپید بنویسد و سپیده بیافریند

وشلاقی از برگ های سرخ شقایق

ومعلمانی از عصاره ی آفتاب

وشاگردانی از گل آفتاب گردان

با تن پوشی از عفت و نور

که تاریکی را به تمسخر بگیرند

و ریسمان های وسوسه ،

ریسمان های شیطان را

                             پاره کنند

کلاس اول : کلاس گل ها، گل های بی زوال

کلاس دوم : کلاس سرو ها ، سرو های بی تکبر

کلاس سوم: کلاس کوه ها ، کوه هایی که

بار امانت را هم به دوش بکشند 

و کلاس چهارم : ...

        *  *  *

مدرسه ای خواهم ساخت

لبریز از شور و شعور

پر از سرود عطوفت

مالامال از اندیشه های بلند

...

جغرافیایی خواهم آموخت

از سرزمین های یکرنگی وخلوص

تاریخی که، حقیقت بر زبانش باشد

وهندسه ای که ،همه ی خط هایش ،

                                      راست باشد ...

طو فان خشم را خواهم راند

وابرهای تبعیض را

من با نسیم پیمان خواهم بست

تاروح رویش وپرواز را

در پنجره های مدرسه ام بدمد

من وشاگردانم

دروازه های شب را

خواهیم بست

وخورشید را

درآینه سجاده مان

دوبرابر خواهیم کرد

شاید

آسمان هم

روزی در کلاسمان نزول کند

من و شاگردانم

شاید

روزی بر بال نور بنشینیم

وقفس خاک را

ترک کنیم 1

 

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

1- این شعر را در اردیبهشت 1370 به مناسبت روز معلم سرودم و به همکاران فرهنگیم تقدیم نمودم. با سپاس _ ف . قاسمی


دوشنبه 88 فروردین 31 , ساعت 3:52 عصر

 

به معلمان عزیز                 به مناسبت هفته معلم

   ****************

        تمام شهر،

        خیابانیست که

        شاگردانم، هر روز

         با کیفی از عصاره ی خورشید

         از آن می گذرند

         و مرا

         از هزار کوچه

         فاتحانه،عبور می دهند

         تمام شهر خیابانیست...

  من و شاگردانم

          آنگاه که درختان پر می ریزند ،

          به راه می افتیم

          تا سبزترین اندیشه ها را

          به مدرسه ببریم

          آنجا که درختانش

          دانا ترین درختان دنیایند.

 

          از هشت صبح

          خون هزار شقایق عاشق

          از دریچه های قلب من

          با مهربانی عبور می کند

          هر صبحگاه

          در صف دعا

          آیات نور و کوثر را

          بر تنپوش های عفت دخترانم

          می خوانم

          و آیات جهاد را

          بر پیشانی بلند پسرانم

          

          چشمانشان ترازوییست

          که صبوری مرا

          با وزنه های عاطفه 

          توزین می کنند

    شاگردانم

          بهترین آموزگاران من اند

          آن ها 

          هر روز مرا می آزمایند

          ومن در سال دو بار...

     

      من 

          روحم را هزار پاره می کنم

          و به هزار شاگردم هدیه می دهم

          هر زنگ برهه ی مقدسی است 

          که عطش های خدایی شان را

          عاشقانه می نوشم

          و چشمانم را در زمزم نگاهشان 

          غسل می دهم

          هیمه ی جسمم را

          در اندیشه ی گلرنگشان

          تطهیر می کنم

          و هر دم بازدم هایشان را

          تنفس می کنم ...

 

    من و شاگردانم

           واژه ها را خوب معنی می کنیم:

           روز یعنی: پرواز 

           رود یعنی : حرکت

           چشمه یعنی: مهربانی 

           مرداب یعنی: جهل

           طوفان : یعنی...

   

     کاش می شد: 

           زنگ فیزیک

           همیشه از آینه ها گفت

           زنگ شیمی، از آب 

              زنگ جغرافی ،از ستاره

              زنگ تاریخ از بدر

        کاش می شد :

               زنگ ریاضی

                دنیا را منهای دنیا داران کرد

                و زنگ فارسی ،

                شعر حافظ را

                با لهجه ی سرو

                و گویش جاری آب

                 خواند...

 

       من و شاگردانم

                  با ستاره ها

                  در یک مدار می چرخیم

                  در خانه ی نقره ای مهتاب

                  نماز می خوانیم

                  و مثل یک خو شه ی گندم

                  از یک ریشه آب می خوریم

                  با کوه ها هم سطحیم

                  با دریا ها هم آواز...

                  دست هامان

                  گلدسته های حرمند

                  ودل هامان

                  مثل یک پنجره ی فولادی

                  هزار روزنه دارد

                  به هزار خانه ی نور

 

      بر بام کلاسمان

                  انگار

                  بلالی می خواند

                  و کسی می گوید:

                  «ویعلمهم الکتاب» 1

                  و کسی می گوید :

                  « علم الانسان» 2

                  و کسی می گوید:

                  « انما بعثت معلما» 3

         ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

         1 _ آیه 129 سوره مبارکه  بقره

               آیه 164  سوره مبارکه آل عمران

               آیه2 سوره مبارکه جمعه

         2_آیه 5 سوره  مبارکه علق

         3 _ حدیث نبوی 



لیست کل یادداشت های این وبلاگ